İnsan Nasıl Kandırır Kendini?

Tek taraflı fedakârlık enayilikmiş, Tek taraflı barış Cesaretmiş, tek taraflı sevgi körlükmüş, tek taraflı aşk ise Ölümmüş, zulümmüş, çaresizliğin en büyüğüymüş.

Her meyvenin nasıl olgunlaşması için zamana ihtiyacı varsa fikirlerin de aynı şekilde zamana ihtiyacı varmış olgunlaşırlarmış, büyürlermiş. Rengi tadı güzelleşirmiş dinleyeni etkilesin diye. Nitekim olgunlaşmamış fikir olmamış meyve gibidir sadece karın ağrıtırmış.

İnsanoğlu çoğu sahip olduğu eşyalara, sahip olduğu insanlardan daha çok kıymet verirmiş. Eşyasını korur, kollar her gün gökyüzüne dolu, yağmur vuracak mı diye bakarmış ama sevdiklerini kaybettikten sonra sahip çıkar, kıymet bilirmiş.

Zaman göreceli bir kavrammış; sıkıntılı anlarda geçmezken, mutlu olduğun anlarda su gibi akarmış. Önemli olan anı yaşamakmış ve o anı bir kere kaçırınca insan bir da yakalayamazmış. O yüzden insanın kaç yaşında olduğu değil, o yaşları nasıl geçirdiği önemliymiş.

İnsanoğlu bir anda samimi olup her şeyi paylaşmayı dostluk zannedip hemen ardından küsüp her sırrı ortaya dökmeyi, düşman olmayı tavır sayarmış.

Hayat çoğu zaman dakik değildir; en güzel şeyler,  en olmadık anlarda olurmuş. O yüzden insan, bazısına geç kalırmış, bazısına da vaktinden önce gelirmiş. Ve suçu hep kendinde ararmış.

Herkes yalan söylermiş; kimi kendi yalanına inandığı için gerçek sanır, kimi başkasının yalanına inanır kendini avutur, kimi de her şeye inancını yitirmiştir. Yalanın da gerçeğin de boş olduğunu anlamıştır. Sadece mış gibi yaparlarmış ve en cesur ve yalnızlar onlarmış.  Görünenin ötesini görürlermiş, asıl niyeti bilirlermiş. O yüzden gülüşlerinin arkasında hüzün taşırlar…

G24 Köşe Yazarı – Yusuf Yapıcı